SANA ANLATACAK BİR ŞEYİM VARDI

SANA ANLATACAK BİR ŞEYİM VARDI

Yunus Koç | Deneme

Birini özlediğimi, ona anlatacak komik bir şey olduğunda anladım.

Üzüldüğüm bir akşam değildi. Eski fotoğraflara bakmıyor, bir şarkıda geçmişi aramıyordum. Gün, bütün sıradanlığıyla sürüyordu. Bir şeye güldüm. Elim telefonuma gitti. Daha ekranı açmadan, anlatırken nasıl güleceğimi, onun nerede araya gireceğini düşündüm. Hatta vereceği cevabı bile duyar gibi oldum. Sonra telefonu masaya bıraktım.

O küçücük hareketin ardından günün tadı değişti. Az önce beni güldüren şey hâlâ komikti ama artık anlatacağım kişiyi düşünüyordum. Bir süre masanın üzerinde duran telefona baktım. Aramızdaki mesafeyi, konuşmayalı geçen zamanı, son konuşmamızın nasıl bittiğini bir arada hatırladım. Oysa birkaç saniye önce bunların hiçbiri aklımda değildi.

Birinin hayatımızdaki yerini her zaman büyük olaylarda fark etmiyoruz. Bazen gün içinde gördüğümüz tuhaf bir şeyi ilk ona anlatmak istiyoruz. Başımıza geleni başkasına anlatmadan önce onun yorumunu merak ediyoruz. Kalabalık bir masada bir söz söyleniyor; o da orada olsa göz göze gelip güleceğimizi biliyoruz. Herkesin duyduğu cümlenin içinde, yalnızca ikimizin anlayacağı başka bir şey oluyor.

Böyle bir yakınlık kolay kurulmuyor. Birlikte geçirilen zaman, konuşmaların arasına görünmez açıklamalar yerleştiriyor. Neyi neden söylediğimizi, hangi kelimeye takılacağımızı öğreniyoruz. Sonunda tek bir bakış, uzun uzun anlatılacak bir meselenin yerini tutabiliyor. O kişi hayatımızdan uzaklaştığında ise başkalarının yanında kendimizi açıklarken yorulduğumuzu fark ediyoruz.

Özlediğim zamanlarda en çok küçük şeyleri hatırlamam bundan belki. Önemli günlerin tarihleri birbirine karışıyor da gelişigüzel söylenmiş bir cümle olduğu gibi kalıyor aklımda. Bir yere giderken yolu uzatmamız, aynı konuya yeniden gülmemiz, vedalaştıktan sonra konuşacak bir şey daha bulmamız… O günlerde üzerinde durmadığım ayrıntılar, aradan zaman geçince dönüp dönüp uğradığım yerlere dönüşüyor.

Yine de hatırladığım her şeye inanmamayı öğreniyorum. Özlem, hafızayı cömertleştiriyor. Güzel bir akşamı bütün bir döneme yayıyor; beklediğim, kırıldığım, anlaşılmadığım günleri geriye itiyor. Bazen kendimi yalnızca güzel olanları anlatırken yakalıyorum. Sonra durup geri kalanını da hatırlıyorum. Sesimizin birbirine sert geldiği zamanlar vardı. Konuşarak çözemediğimiz şeyler de.

Bunları hatırlamak özlemimi geçirmiyor. Yalnızca neyi özlediğimi daha iyi anlamama yardım ediyor. Onunla yeniden konuşmak istemem, kaldığımız yerden devam edebileceğimiz anlamına gelmiyor. Belki bugün karşılıklı otursak eskisi kadar rahat olamayacağız. Anlatacaklarımızı seçecek, bazı soruları sormayacağız. Aklımda bu ihtimal de var. Yine de bazen sesini duymak istiyorum. Bunu söylemek, yazmaktan daha zor geliyor.

Mesaj kutusunu açınca insan yalnızca bir cümle yazmıyor; o cümlenin karşı tarafta nasıl okunacağını da düşünüyor. Bir cevap bekleyip beklemeyeceğine karar vermeye çalışıyor. Kimi zaman yazdığı iki kelimeyi silip gündelik bir soru soruyor: “Nasılsın?” Oysa merak ettiği daha çok şey var. Gününün nasıl geçtiğini, hâlâ aynı şeylere gülüp gülmediğini, hiç beklemediği bir anda kendisini hatırlayıp hatırlamadığını öğrenmek istiyor.

Her sorunun sorulabileceği bir yakınlık kalmıyor geriye. Bunu kabullenmek zaman alıyor. Bir zamanlar düşünmeden aradığımız birini aramak için artık sebep arıyoruz. Sonra uygun bir sebep bulsak bile telefonu elimize alamadığımız oluyor. O gün de aramadım.

Bir süre sonra telefon çaldı, başka biriyle konuştum. Yapmam gereken işleri bitirdim. Akşam yolda ne alacağımı düşündüm, eve geldim. Hayat, benden herhangi bir açıklama istemeden devam etti.

Gece, gün içinde güldüğüm şeyi yeniden hatırlamaya çalıştım. Ayrıntıları birbirine karıştırdım; kimin ne söylediğinden bile emin olamadım. Anlatsam artık o kadar komik olmayacaktı.

Ama onun nerede güleceğini hâlâ biliyordum.