İnsan, Anlaşılmak İçin de Kalır

İnsan, Anlaşılmak İçin de Kalır

Zeynep Kıvanç | Deneme

Hayatımıza giren herkes bizi anlamak için gelmez. Kimi yalnızca dinler, kimi söylediklerimizin arasından kendine uygun olanı seçer, kimi de daha biz cümlemizi tamamlamadan hükmünü verir. Oysa insanın en çok ihtiyaç duyduğu şeylerden biri, kendisini anlatırken yarı yolda bırakılmayacağını bilmektir.

Bazen bir insan, içindeki düğümleri çözebilmek için konuşur. Yanlış anlaşılmaktan korktuğu hâlde kelimelerini özenle seçer. Belki defalarca aynı şeyi anlatır; çünkü derdi haklı çıkmak değil, kalbine dokunan gerçeğin karşısındaki insana da ulaşmasıdır. Herkesin göremediği yaralarını göstermek, insanın kendine açtığı en zor kapılardan biridir.

İşte tam da böyle zamanlarda sabır, sevginin en sessiz biçimine dönüşür.

Bir insan sana kendisini anlatmaya çalışıyorsa, belki de sana güvenmek için kendi içinde verdiği savaşı çoktan kazanmıştır. Belki daha önce defalarca susturulmuş, yanlış anlaşılmış, sözleri çarpıtılmıştır. Şimdi bütün çekincelerini bir kenara bırakıp sana bir şeyler anlatıyordur. Senin yapman gereken, hemen bir cevap yetiştirmek değil; önce anlamaya çalışmaktır.

Çünkü dinlemek, yalnızca sesleri duymak değildir. Bazen söylenemeyenleri fark etmek, bazen bir cümlenin arkasına saklanan kırgınlığı görebilmektir. İnsan, kendisini anlatırken yalnızca kelimelerini değil, biraz da kalbini ortaya koyar.

Elbette her anlatılanı kabul etmek, her davranışı hoş görmek zorunda değiliz. Anlamakla onaylamak aynı şey değildir. Fakat bir insanı anlamaya çalışmadan ondan vazgeçmek, belki de hiç tanımadığımız birine sırtımızı dönmektir.

Üstelik bazı insanlar hayatımızdan bir anda çıkmaz. Önce anlatmaktan vazgeçerler. Sonra içlerinde biriktirdiklerini kendilerine saklarlar. Bir zamanlar saatlerce konuşabildiğimiz insanlarla aramızda birkaç kelimelik mesafeler oluşur. Biz onların sustuğunu sanırız; oysa belki de defalarca konuşmuş, yalnızca duyulamadıkları için yorulmuşlardır.

İnsan her zaman kalmak için mücadele etmez. Bazen anlaşılabilmek için çabalar. Bir kez daha kendisini anlatır, bir kez daha yanlış anlaşılmayı göze alır. Fakat her çabanın karşılıksız kaldığı yerde, kalbin kapıları yavaşça kapanmaya başlar.

Bu yüzden hayatımızdaki insanlara karşı biraz daha dikkatli, biraz daha merhametli olmalıyız. Bizi anlamaya çalışan birinin cümlelerini bitirmesine izin vermeli, öfkesinin ardındaki acıyı, sessizliğinin ardındaki kırgınlığı görebilmek için çaba göstermeliyiz. Çünkü bazen bir insana verebileceğimiz en büyük değer, onun kendisini ifade edebileceği güvenli bir alan olmaktır.

Unutmayalım ki herkes konuşabilir ama herkes içini açamaz. Herkes kendisini savunabilir ama herkes kırılganlığını gösterecek cesareti bulamaz.

Bazı insanlar hayatımızda kalabilmek için değil, kalplerine yanlış bir hüküm vermememiz için kendilerini anlatırlar. Onları anlamaya çalışmak, her zaman aynı fikirde olmak demek değildir; yalnızca bir insanın hikâyesini dinlemeden son cümleyi kurmamaktır.

Belki de insan ilişkilerinin en büyük sınavı şudur: Karşımızdakinin söylediklerine cevap vermeden önce, gerçekten ne anlatmak istediğini anlayabilecek kadar durabilmek…

Çünkü kimi zaman bir insanı kaybetmek, onu sevmemekten değil, kendisini anlatmaya çalışırken duyulmadığını hissettirmekten kaynaklanır.