40 YAŞ AYDINLANMASI

40 YAŞ AYDINLANMASI

Öznur Köseliören | Deneme

“Jim Rohn, en çok vakit geçirdiğin beş kişinin gelir, alışkanlık ve enerji düzeyinin zamanla seni şekillendirdiğini söyler.”

Ben bu sözü çok uzun zamandır hayat mottom olarak kullanıyorum. Yani hayatımdaki bu beş kişiyi öyle iyi seçmeliyim ki benden eksiltmesinler, aksine bana güzellikler katsınlar. Kimisi güzel bir kitap önersin mesela ya da kaliteli bir film… İyi bir mekân ya da hoş bir şarkı…

Ama eksiltmesin beni, enerjimi sömürmesin. Dikkatli beslenmem için teşvik etsin beni mesela ya da yürüyüş yapmam için gaza getirsin. “Yaz!” desin mesela. Şiir yaz, öykü yaz, makale yaz… Ama yaz! Beni aşağı çekme, hayata karşı soğutma, aldığım nefesi zorlaştırma…

O kadar negatif ve yorucu insanlar var ki hayatta! Kendi mutsuz dünyalarına seni de çekmeye çalışıyor, var olan hayat enerjini de sömürüyorlar. İnsana her beş yılda bir güncelleme geldiğini düşünüyorum. Kırk yaşım bana, bana iyi gelmeyen şeyleri hayatımda tutmamam gerektiğini öğretti. Yaşadığımızdan çok mu yaşayacağız sanki? Ne kadar ömrümüz kaldığını bilmezken ömrümüzü törpüleyen insanlarla zaten zor olan hayat şartlarını daha da zorlaştırmaya gerek yok diye düşünüyorum. Bana iyi gelmeyen, güzel bir enerji vermeyen, hayatıma iyilik, güzellik ve huzur katmayan insanların hayatımda yeri olmadığını düşünüyorum.

Bu fikir ilk başta bencilce gelebilir, bana egoist diyenler de olabilir. Ama yaş belli bir yere geldiğinde, ki bu genellikle 35 yaş üstü bir aydınlanmadır, insanın biraz da bencil olması gerektiğini savunuyorum. Belki fıtratımıza aykırı, belki de bizi biz yapan özelliklerden uzak, kabul! Ama insanları değiştiremiyorsak biz değişelim istiyorum. Kısasta hayat vardır bazen!

Karşındaki insan hep senden almaya alışkınsa bu alma-verme dengesini bir yerden sonra yeniden kurmak, dengede tutmak lazım. Çünkü insan, kendi benliğinden vermeye devam ettikçe azalıyor, yıpranıyor ve günün sonunda bunun gerçekten değmediğini anlıyor. Bir yerden sonra dur demek gerekiyor, gerçekten! Karşı tarafa söz geçiremiyorsak en azından kendimizi durdurmamız gerekiyor.

Bu süreçten sonra “Sen çok değiştin!” sözlerini sık sık duyabiliriz. Ama duyalım zaten! Çünkü hayatta değişmeyen tek şey değişimdir.

Ben, “Sen değiştin!” diyen insanlara, “Sen değiş artık!” diyorum. Yerinde sayma! Bir insanın yirmi yaşındaki hâliyle kırk yaşındaki hâli nasıl aynı olabilir? Nasıl aynı kalabilir? Hiç mi ders almadın bir şeyden? Hiç mi yeni bir şey öğrenmedin? Farklı bir ortama girmedin mi? Farklı insanlar tanımadın mı? Hayat kafana vura vura bir şeyleri öğretmeye çalışırken hiç mi silkelenip kendine gelmedin? Bir insan nasıl aynı kalabilir?

Ben değiştim, evet! Değişmeyi seviyorum. Yerimde saymıyorum, deniyorum…

Ufkumu genişletebilecek, bana güzel şeyler katabilecek herkese kapımı açabiliyorum. Ama beni aşağı çeken her şeyin ipini kendi ellerimle kesiyorum.

Bu yaşıma kadar sizler için yaşadım.

Şimdi müsaadenizle kendim için yaşıyorum…