AYNAYA BAKABİLMEK:ÖZ ŞEFKATİN SESSİZ GÜCÜ

AYNAYA BAKABİLMEK:ÖZ ŞEFKATİN SESSİZ GÜCÜ

Buse Bektaş | Deneme

Hayatın koşturmacası içinde, başkalarına karşı ne kadar da cömert bir anlayışla yaklaşırız. Sevdiğimiz biri hata yaptığında ya da zor bir dönemden geçtiğinde kelimelerimiz adeta birer kucaklaşmaya dönüşür: "Olur böyle şeyler, üzülme, elinden gelenin en iyisini yaptın." Peki, sıra bize geldiğinde sesimiz neden birdenbire buz gibi bir hakime, acımasız bir eleştirmene dönüşür? İçimizdeki o sürekli kusur arayan ses, her başarısızlıkta ya da eksiklikte bizi köşeye sıkıştırmaya bayılır. Oysa insanın kendine karşı şefkat duyması, zayıflık değil; ruhun en derin yaralarını saran en cesur adımdır.

Öz şefkat, acı çektiğimizde veya zorlandığımızda kendimize yabancılaşmak yerine, tıpkı sevdiğimiz bir dosta davrandığımız gibi şefkatle yaklaşabilmektir. Öz şefkat, sıklıkla yanlış anlaşıldığı gibi bencillik, kendinden razı olma ya da tembellik değildir. Kristin Neff’in de tanımladığı gibi bu kavram, üç temel unsuru barındırır: öz-nazik olmak (öz-yargı yerine), ortak insanlık bilinci (yalnız olmadığını hatırlamak) ve farkındalık (duyguları bastırmadan olduğu gibi kabul etmek). İçimizdeki eleştirmen, sürekli mükemmel olmamızı fısıldar. Hata yapmanın insanî bir hak olduğunu unutturur. Öz şefkat ise bize durma ve nefes alma izni verir.

"Bugün yoruldum, her şeyi mükemmel yapmak zorunda değilim" diyebilmek, kendimize verdiğimiz en büyük hediyedir. Bu, gelişimi reddetmek demek değildir; aksine, sürekli kırbaçlanarak değil, iyileştirilerek ve desteklenerek daha sağlam adımlar atılabileceğinin farkına varmaktır. Kökleri güçlü olmayan bir ağaç fırtınaya nasıl dayanamazsa, içi suçlulukla oyulmuş bir insan da hayatın zorlukları karşısında öyle kolayca yıkılır.

Günün sonunda öz şefkat, içimizdeki o hırpalanmış çocuğun elinden tutabilmektir. Dünyanın sert rüzgarlarına karşı dışarıda bir kalkan aramak yerine, sığınağı kendi içimizde bulmaktır. Belki de hayattaki en büyük maharet, aynaya baktığımızda gördüğümüz o yorgun yüze gülümseyebilmek ve ona şu dürüst cümleyi fısıldayabilmektir:

"Elimden gelenin en iyisini yapıyorum ve bu, şimdilik fazlasıyla yeterli."