ZEYNEP KIVANÇ- YALNIZLIK

Yalnızlık

Yalnızlığı yamıyorum her seferinde,

Dikişi tutmayan bir kader gibi

Sökük yerlerinden sızıyor içime,

Karanlık bir geceyi yarar gibi.

Duvarlar…

Bir zamanlar dayanağımdı,

Şimdi üzerime doğru eğilen

Yorgun birer hatıra.

Her tarafımdan çöküyor hayat,

Ben ise aynı noktada

Bir parça ışık arıyorum.

Yalnızlık dediğin,

Bazen bir gölge olur koluma değer,

Bazen bir sessizlik olur içime çöker.

Ama ben…

Her defasında yeniden yamıyorum yalnızlığı,

Belki tutar umudun dikişi,

Belki bu kez çökmez üzerime duvarlar.

Belki de bir gün...

Yalnızlık bile benden vazgeçer.

Zeynep Kıvanç