ŞERİFE ÖZ- ARADA

ARADA

Bir yüz çizdim yarısı çocuk,

Yarısı unutulmuş,

Bir gölge yürüdü ardından,

Elinde ışığın yankısı.

Kafesin içinde oturan ben miydim,

Yoksa düşlerim miydi tutsak,

Kendini çözmeye çalışan bir kukla,

İpleriyle zamanı tutan?

Rüzgar eski bir resim köşesinden geçti,

Boyası siliniş bir anıya dokundu

Usulca,

Ve ben gemisini gün batımına

sürükleyen bir ressam.

Bir defterin kenarına düşen

Göz yaşı kadar sessizdim.

Kanatlarım vardı, ama zincirlerimle –

Aynı uzunlukta,

Uçmakla kalkmak arasında

Bir nokta seçtim.

Orada- ne karanlık ne aydınlık-

Sadece ben vardım;

Kendi gölgeme dönüp

“artık özgürsün” dedim.