SAMİ GEDİZ- MEHPARE

MEHPARE

Bir sırr-ı kadîm düştü sînemin ufkuna,

Ne bir hüsn-i cihan anlatır seni ne sıradan bir sima.

Sen, gizli kalmış bir duanın,

Geceden artakalan mânâsısın.

Firar eder kelâm, seni anınca dilimden,

Harfler boyun büktü isminin eşiğinden.

Ben mübtelâ bir garîb, sen meçhul bir menzil,

Ne zaman gül cemaline varsam 

Bir tek gölgen bekler beni sersefil.

Ey Mehpare , Ey Derune!

Seni sevmek ne müşkül bir imtihandır.

Visâlinden ziyade yokluğun öğretti beni bana.

Her hicrân bir sükûttur, mühüre benzer.

Her sükût, başka bir sır ruhumda.

Ben seni vuslatın şevkiyle sevdim,

Ayrılığın matemini gönlüme nişane bildim.

Sen benim pür vefa sandığım ömrün duyulmayan sesi 

Ve hâlâ çözemediğim,

En güzel muammasın.

Şimdi hangi mehtaba baksam,

Sana benzeyen bir suret görürüm.

Ve her sükûtta seni değil,

Sende kaybolmuş beni görürüm. 

Bir ömür susar gönül, sessizce uzaklara bakar.

Her gün düşsen de aklıma dudakları kilit bağlar.

Sen müsterih olasın, kelamlarım sana eylemez zarar.

İsmin bende saklıdır ey Mehpare!

Sami Gediz